باكره و چهار هزار زنان ثيب و دو زوجه از حور عين . راوى بعد از آنكه چنين نعمت و احسان را از جناب امام جعفر صادق عليه السّلام شنيد تعجب كرد عرض كرد در مقام تعجب هشتصد دختر ، حضرت فرمودند : بلى هشتصد دختر هر وقت آن مؤمن پيش آنها مىرود مىيابد آنها را باكره ، راوى مىگويد : عرض كردم كه حور عين از چه چيز خلق شده‌اند حضرت فرمودند : از خاك نورانى بهشت نزاكت و شفافى بدن آنها به مرتبه ايست كه ديده مىشود مغز استخوان آنها در عقب هفتاد جامه از حله هاى بهشت . از آنچه مذكور شد مشخص شد كه طلب كردن زن تزويج حور العين را بى معنى است ، پس زن نبايد اين فقره را بخواند ، بلى هرگاه معنى ديگر را قصد نمايد مثل اينكه طلب نمايد به اين كلام كه خلاق عالم جل شأنه حور عين را به او عطا فرمايد كه خدمت كار او باشد ، آن چيزى است ديگر ، لكن كلام در استعمال اين لفظ است در اين معنى . و اما أدعيه كه مشتمل بر صيغهء مذكر بوده باشد پس ظاهر اين است خواندن آن در حق زنان بى عيب باشد لكن با تبديل صيغهء مذكر به مؤنث ، مثل دعائى كه بعد از قرائت سورهء مباركه توحيد وارد شده ، و آن دعا مشتمل بر اين است أن تخرجني من الدنيا آمنا و تدخلني الجنة سالما ، پس تبديل نمايد آمنا را به آمنة و سالما را به سالمة ، و همچنين است حال در أمثال اين . عزيز من أدعيه وارده از ائمه طاهرين عليهم التحية من رب العالمين در مقام تعقيب اگر چه اكثر از آن است كه توان استقصا نمود ، لكن نظر به مضمون ما لا يدرك كله لا يترك كله ختم كلام به أدعيه مذكوره نموده ، اگر كسى تواند همهء آنچه مذكور شد تلاوت نمايد بسيار خوب است ، و اگر نتواند توزيع نمايد بعضى أوقات تلاوت بعضى نمايد و در وقتى ديگر تلاوت بعضى ديگر .